چه تاجی زدی بر سرم زندگی

در اين دياری که هيچ کس حرمت اشک ها را نمی داند ،

                                                        چه جای ماندن است ؟

                                    خسته ام . خسته ،

                                  در اين دياری که هيچ کس رنگ نگاه را نمی شناسد ،

                                                     چه جای نظاره کردن است ؟

                                    در اين غروب عقيم که به هيچ طلوعش اميد نيست ،

                                      چه جای انتظار است ؟

                                                  نمی دانم . صدای مرگ می آيد ...

                                                         وبايد رفت . بايد رفت .

                                                             سفر بايد ...

                تعطیل 

خيلي سخته که بغض داشته باشي ، اما نخواي کسي بفهمه ... خيلي سخته که عزيزترين کست ازت بخواد فراموشش کني ... خيلي سخته که سالگرد آشنايي با عشقت رو بدون حضور خودش جشن بگيري ... خيلي سخته که روز تولدت ، همه بهت تبريک بگن ، جز اوني که فکر مي کني به خاطرش زنده اي ... خيلي سخته که غرورت رو به خاطر يه نفر بشکني ، بعد بفهمي دوست نداره ... خيلي سخته که همه چيزت رو به خاطر يه نفر از دست بدي ، اما اون بگه : ديگه

 نمي خوامت ...

شهر رمضان الذی انزل فیه القران

رمضان در پیش است ومن کوله بار گناهم بر دوش با امید به رحمت بی انتهای حضرت حق قدم در آن می گذارم.

دوباره فضا پر می شود از عطر دعای خالصانه وبی ریای سحر اللهم انی اسئلک ....

دوباره طنین صدای ربنا در عمق جانم می پیچد.

دوباره این شعر به گوش میرسد: چند خوردی چرب وشیرین از طعام

      لب فرو بند چند روزی از طعام

شنيده ام که چون رمضان داخل شود شیاطین به غل وزنجیر درآیند ودرهای بهشت به روی بندگان  گشاده شود ودرهای دوزخ بسته.                        

در نگاه تو بودم .... در فکرت بودم ......... در حرفهايت اولين نفر بودم

در خيال روياهايت من پرواز ميکردم

نمی دونم چی شد؟!!!.....شايد دست تقدير باشه که من و تو رو

از هم جدا کرد .....

جدا کرد و گمراه عالمم کرد.......

کاش می شد ....کاش می شد ....که اين يه خواب بود ..

از يک توهم مزخرف از خيا لم دور می شد....

ولی توهم نبود...خوابم نبود....يک واقعيت بود.

نمی دونم کدوم احمقی اومد و تو رو از من جدا کرد.

من آنقدر گاهی دلتنگ می شوم که ...

* با نواختن گیتارم به میهمانی ستاره ها می روم *

آنقدر نیاز دارمت که شاید امشب عاشقانه

* با ستاره ها به رویاهای تو سفر کنم *

هر چند ستاره ها نیز مانند تو از من گریزانند !!؟

و مرا در تنهایی خویش رها می کنند ..... !

مستی ام درد منو دیگه دوا نمیکنه

غم با من زاده شده منو رها نمیکنه

تلافی  اتمه  نا مرده      اونی تاپشیر گلن اهه

اوزی اوزگازدغی چاهه     دوشر اهسته اهسته

عشق اقيانوس وسيعي است که دو ساحل رابه يکديگر پيوند مي دهد

 زندگي بدون عشق بي معني است و خوبي بدون عشق غير ممکن

عشق ساکت است اما اگر حرف بزند از هر صدايي بلند تر خواهد بود

اگه يه روز بغض گلوت رو فشرد بهت قول نمی دم که می خندونمت ولی می تونم باهات گريه کنم

اگه يه روز نخواستی به حرفای کسی گوش کنی بهم بگو .... قول می دم که خيلی ساکت باشم

اگه يه روز خواستی در بری حتما خبرم کن قول نمی دم که ازت بخوام بمونی اما می تونم باهات بدوم

اگه يه روز سراغم رو گرفتی و خبری ازم نشد سری بهم بزن احتمالا بهت احتياج دارم

اما اگه يه روز رفتی و ديگه برنگشتی بهت قول نمی دم که منتظرت می مونم اما ازت می 

 خوام وقتی اومدی يه شاخه گل رو قبرم بذاری

کسی نیست در این گوشه فراموش تر از من

وز گوشه نشینان تو خاموش تر از من

هر کس بخیالیست هم آغوش و کسی نیست

ای گل بخیال تو هم آغوش تر از من

می نوشد از من لعل شفقگون همه آفاق

اما که در این میکده غم نوش تر از من

باز امشب ای ستاره ی تابان نیامدی

باز امشب ای سپیده ی شب هجران نیامدی

زندانیه  تو بودم و مهتاب من چرا

باز امشب از دریچه ی زندان بدر نیامدی

اينجا برای از تـو نـوشـتـن هوا کــم است     عالـم بـرای از تـو نـوشـتـن مــرا کــم است

اکسير من نه آن که مرا حرف تازه نيست      من از تو می نويسم و اين کيميا کم است

گیرم که فلک همدم و هم راز آید

نا سازی دهر بر سر ساز آید

یاران موافق از کجا جمع شدند

وین عمر گذشته از کجا باز آید

یک روز رسد شادی به اندازه ی کوه

یک روز رسد غمی به اندازه ی دشت

افسانه ی زندگی همین است عزیز

در سایه ی کوه باید از دشت گذشت

بگوييد بر گورم بنويسند:

زندگی را دوست داشت
ولی آن را نشناخت
مهربان بود
ولی مهر نورزيد
طبيعت را دوست داشت
ولی از آن لذت نبرد
در آبگير قلبش جنب و جوشی بود
ولی کسی بدان راه نيافت
در زندگی احساس تنهايی می نمود
ولی هرگز دل به کسی نداد
و خلاصه بنويسيد:
زنده بودن را برای زندگی دوست داشت
نه زندگی را برای زنده بودن...

دوستــت دارم، نــه به خاطـر آنـچه كه هســتي،

بلكه به خاطر آنچه كه هستم،هنگامي كه با توام؛

دوستـت دارم، نه به خاطر آنچه كه از خود ساخته اي،

براي چه دوستت دارم ؟؟؟

دوستــت دارم، زيرا چشمـهايت را به زشتـي هاي وجود من مي بندي؛

دوستــت دارم، زيرا زنـدگي را در نــظر من خوب تر جلوه مي دهي؛

دوستت دارم ، زيرا بهتر از هر ثروتي به خوشبختي ام كمك كرده اي؛

و اين كار را نه با تماس، نه با سخن ، نه با اشاره ، بلكه با خود بودن خويش

 كرده اي و شايد همين معناي واقعي عشق باشد

بی تو مهتاب شبی باز از آن كوچه گذشتم
همه تن چشم شدم خيره به دنبال تو گشتم
شوق ديدار تو لبريز شد از جام وجودم
شدم آن عاشق ديوانه كه بودم
در نهانخانه جانم، گل ياد تو درخشيد
باغ صد خاطره خنديد
عطر صد خاطره پيچيد
يادم آمد كه شبی با هم از آن كوچه گذشتيم
پر گشوديم و در آن خلوت دلخواسته گشتيم

عشق ِ من

یادم کن گاهی که به دل دارم آهی
تو که از دردم آگاهی
یه دنیا ، یه دنیا عاشقم من
بدون که به عشقت صادقم من
تو مست ِ خویش و، من مست ِ عشقم
اگه نباشی میمیرم بیا که عمر از سر گیرم
تا هستم با یادت شادم
آخه دل بر تو تو دادم
دیگه از غم ها آزادم
یه دنیا ، یه دنیا عاشقم من 
اگه نباشی میمیرم بیا که عمر از سر گیرم به انتظار ِ دیدنت
به لحظه ی رسیدنت
دل داره پرپر میزن ِ از سینه ام پر میزن ِ
ای چشمه ی حیات ِ من، فرشته ی نجات ِ من
شوق ِ نفس های منی
همیشه رویایی منی
یه دنیا ، یه دنیا عاشقم من
اگه نباشی میمیرم بیا که عمر از سر گیرم عشق ِ تو در قلب ِ من ، هدیه جاودانست
برای زنده موندن ، قشنگ ترین بهانست
دوست داشتن تو مثل ِ ، عطر ِ خوش ِ بهار ِ
با تو نفس کشیدن ، پایان ِ انتظار ِ
یه دنیا ، یه دنیا عاشقم من
بدون که به عشقت صادقم من 
اگه نباشی میمیرم بیا که عمر از سر گیرم

اگر عاشق شدن یک گناه است ***دل عاشق شکستن صد گناه است